Wspomnienie w 170. rocznicę urodzin proboszcza parafii pw. św. Floriana w Wirach, budowniczego kościoła murowanego, dziekana bukowskiego

Karol Leopold Seichter urodził się 16 października 1851 r. w rodzinie katolickiej w Poznaniu, na ulicy Strzeleckiej, z ojca Antoniego (ur. 1822 r. w Bydgoszczy, zm. 1898 r. w Wirach), urzędnika magistrackiego (rendanta) i matki Karoliny z domu Zaczyńskiej [Żaczyńskiej] (ur. 1828 r. w Poznaniu, zm. 1900 r. w Wirach). Ochrzczony w parafii pw. św. Marcina w Poznaniu w niedzielę, 2 listopada 1851 r. Chrzestnymi jego byli: Wincenty Ambroży Zehe i Julia Pohru(?). Rodzeństwo: brat bez imienia, urodzony martwy w 1847 r., Placida Maksymiliana (1848-?), Bolesław (1850 – żył tydzień), Maria (1853-1910), Michał (1858 – żył rok), Jadwiga (1859-?), Jan Stanisław (1863-?).

Choć nazwisko po ojcu miał niemieckie, czuł się Polakiem, bowiem matka była Polką (ojciec Zaczyński, matka z d. Szafrańska). Niemały wpływ na jego postawę odegrało wychowanie domowe oraz otoczenie polskie, w którym dorastał. Maturę zdał w 1872 r. w Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu, po czym studiował teologię w seminariach poznańskim i gnieźnieńskim. Po zamknięciu seminarium w Gnieźnie (11.5.1875 r.) został skierowany wraz z pięcioma innymi klerykami dla dokończenia nauk na Uniwersytet w Innsbrucku (Austria). Tam po zaliczeniu 6 semestrów został wyświęcony na kapłana 29 czerwca 1875 r.

W tym czasie trwał już „kulturkampf”, czyli walka kulturowa zaborcy niemieckiego z kościołem katolickim i polskością, dlatego ks. K. Seichert nie mógł podjąć legalnej pracy w parafii. Został więc przydzielony do tajnego Związku Księży Misjonarzy. Nie znamy bliżej przebiegu jego pracy w tym okresie. Zapewne tajny delegat apostolski – ks. Jan Koźmian (1814-1877) posłał go do parafii Oborniki-Kiszewo, gdyż tam ks. K. Seichter zatrudnił się oficjalnie jako kapelan domowy u ziemianina Swinarskiego w Gołaszynie. W 1877 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu w Rogoźnie, oskarżony o odprawienie czterech mszy św. czytanych. Sąd tamtejszy uniewinnił go, gdyż celebrował w kaplicy prywatnej. Prokurator wniósł apelację, landrat obornicki zaś nakazał 17.7.1877 r. ks. K. Seichterowi opuszczenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego w ciągu trzech dni, czego nie wykonał, ukrywając się. Sąd poznański 10.1.1878 r. utrzymał wyrok uniewinniający. Ksiądz K. Seichert nadal pracował w nieobsadzonej parafii obornickiej, od stycznia 1881 r. osiedlając się w Bąblinie nad Wartą, niecałe 9 km na północny-zachód od Obornik. Podczas swego tam pobytu miał w 1886 r. kolejne dwie sprawy sądowe. W pierwszej oskarżono go o nadużycie ambony. W kazaniu potępił niemieckiego nauczyciela, który w obornickiej szkole uczył dzieci polskie religii po niemiecku. Wzywał też rodziców, aby zabraniali dzieciom odpowiadać w obcym języku. W sprawie tej został uniewinniony, bowiem w tym czasie rodzice mieli jeszcze prawo wyboru języka dla uczenia dzieci religii. W drugiej sprawie skazano go na 20 marek grzywny, z zamianą na dwa dni więzienia za „nieprawne” czynności kapłańskie, tj. odprawianie nabożeństw i głoszenie kazań. Po ustaniu „kulturkampfu” od 1887 r. władze kościelne skierowały go na wikariat w parafii św. Marcina w Poznaniu, gdzie był chrzczony. Stąd 14 czerwca1890 r. przeniesiono go jako administratora parafii w Trzcielu (dekanat zbąszyński), a 23 marca1891 r. otrzymał probostwo w Mieszkowie (dekanat nowomiejski). Ostatnią jego parafią, gdzie pracował do śmierci, były formalnie od 14 czerwca1893 r. Wiry (wówczas dekanat bukowski, obecnie dekanat luboński).

Tutaj przez 33 lata proboszczował i czynnie uczestniczył w życiu publicznym. Według informacji zawartych w księgach meldunkowych, z datą 11 grudnia 1897 r. do Wir z Poznania sprowadzili się też rodzice księdza z siostrą Marią. Pozostałe rodzeństwo rozjechało się wcześniej „po świecie”. Siostra Jadwiga w 1890 r. wyjechała do Trzciela, a brat Jan w 1881 r. do Rawicza, następnie 1884 r. do Pleszewa, gdzie mieszkał z rodziną.

Ks. K. Seichter pełnił ponadto dodatkowe funkcje w kościele. Od 1902 r. był notariuszem dekanalnym i od 1905 r. prodziekanem, a w latach 1906-1925, po ks. Janie Fligierskim (1839-1905), dziekanem dekanatu bukowskiego. Od 1902 r. piastował też tytuł honorowego radcy duchownego.

Podczas pracy w Wirach, obok duszpasterskich zajęć parafialnych i dziekańskich, prowadził szeroką działalność społeczną. W 1894 r. założył tutaj Kółko Rolnicze i kierował nim jako prezes przez cztery lata, od założenia do 1898 r., kiedy zastąpił go na tym stanowisku Józef Thomas (1843-1931) – zarządca folwarku Cieszkowskiego w Żabikowie. Czynnym członkiem tej organizacji pozostał jednak do końca. Ks. K. Seichter był propagatorem stosowania nawozów sztucznych, organizował zwiedzanie gospodarstw członków oraz dalsze wycieczki do wzorcowych gospodarstw (np. w 1913 r. na Kujawy). Uczestniczył też aktywnie w sejmikach tych kółek na szczeblu powiatu poznańskiego. W 1896 r. przebywał w Halle (diecezja Paderborn), gdzie prowadził duszpasterstwo wychodźców Polaków. W związku z bliskością Poznania udzielał się także w organizacjach na terenie miasta. Między innymi należał od 1899 r. do Towarzystwa Antyhazardowego w Poznaniu i zasiadał w komitecie wiecu, jaki odbył 16.6.1901 r. w Bazarze poznańskim przeciwko szerzącemu się pijaństwu i hazardowi karcianemu. W 1905 r. wstąpił do „Straży”. Uczestniczył m.in. w jej zebraniu dla powiatu poznańskiego 8.10.1905 r. w Stęszewie. Aktywny był również podczas strajku szkolnego, w listopadzie 1906 r., przemawiając w obronie polskiej nauki religii na tzw. wiecu bamberskim na Dębcu (w Poznaniu). W 1907 r. zwołał wiec w Wirach w sprawach szkolnych, wygłaszając dłuższe przemówienie. Wówczas to podjęto rezolucję o wysłaniu protestu do ministerstwa wobec wstrzymania przez rejencję dotacji dla gminy szkolnej w związku z trwającym w Wirach strajkiem szkolnym. Był czynnym członkiem polskiego Komitetu Wyborczego na powiat zachodni poznański. Brał udział w lokalnych akcjach wyborczych i wiecach protestacyjnych. Znajdował się w komitecie walnego wiecu 4.5.1908 r. w Poznaniu, zorganizowanego w proteście przeciwko antypolskim ustawom wyjątkowym. Podczas zebrania wyborczego w Komornikach 27.6.1909 r. wybrano go na czteroletnią kadencję do Komitetu Wyborczego. Działał też w Komitecie Towarzystw Czytelni Ludowych na powiat poznański, był również od 4.3.1889 r. członkiem Wydziału Historyczno-Literackiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Ponadto pełnił funkcję członka nadzwyczajnego Kasy Bratniej Pomocy w Berlinie i Charlottenburgu, wspierającej akademików Polaków w Rzeszy Niemieckiej.

Mimo gorliwości społecznikowskiej miał raczej usposobienie konfliktowe, o czym świadczą toczone przezeń spory z różnymi osobami czy zażalenia części parafian do władz kościelnych a także animozje z kolejnymi wikariuszami. Np. w 1910 r. napisano z Wir do poznańskiego „Postępu”, że w kwietniu tr. wzywał z ambony, aby nie głosować w wyborach na kandydatów na posłów z obozu mieszczańskiego, ze wskazaniem na robotników – Sosińskiego i Nowickiego, przy czym jego dosadne słowa uznano za obraźliwe. W następnym roku żalono się z kolei redakcji „Postępu” na apodyktyczne traktowanie parafian. Delegacja 11 osób 22.5.1918 r. była u arcybiskupa ze skargą na niewłaściwy stosunek plebana (czyli proboszcza) do parafian i wikarego. Podobne incydenty miały miejsca w całym okresie jego pobytu w Wirach. Racje zapewne leżały gdzieś pośrodku – wyemancypowany lud podpoznański był niepokorny, proboszcz zaś nieustępliwy, jak np. w sprawie umiejscowienia nowego cmentarza w Wirach. Ze zmiennym skutkiem nakłaniał np. tamtejsze Towarzystwo Przemysłowe, którego był także patronem, by obradowało w salce parafialnej, tymczasem młodzi „przemysłowcy” prezentowali swoje amatorskie teatrzyki w karczmie. Był poza tym patronem Katolickiego Towarzystwa Robotników Polskich w Wirach, liczącego w 1913 r. 105 członków. Przez władze pruskie określany jako „niepewny politycznie” czy wręcz „polski agitator”, pod którego kierunkiem obradowały polskie stowarzyszenia w Domu Katolickim w Wirach, znajdującym się naprzeciw kościoła, po północnej stronie jezdni, a zbudowanym przez ks. K. Seichtera w 1906 r.

Podczas I wojny światowej wykazywał ofiarność na rzecz dotkniętej głodem ludności Królestwa, przekazując w 1916 r. na ten cel 1 000 marek, zbierał też w 1917 r. składki na bezdomne ofiary wielkiej wojny. Od 1917 r. ks. K. Seichter należał do Związku Towarzystw Dobroczynności „Caritas” w Poznaniu, jak też do wcześniejszego Związku z lat 1907-1910.

W okresie Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, z racji wieku oraz pełnionej funkcji, nie walczył z bronią w ręku, lecz czynnie wspierał, namawiał i pomagał w organizowaniu przez Antoniego Szyftera (1880-1944) ochotników z Wir, Lasku, Łęczycy itd., którzy dołączyli w Dopiewie do batalionu powiatu zachodnio-poznańskiego dowodzonego przez por. Andrzeja Kopę (1879-1956) i tworzyli 1. Kompanię, zwaną fabianowską. Oddział ten wszedł następnie w skład 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich, który po reorganizacji Armii Wielkopolskiej przemianowano na 68. Pułk Piechoty Wielkopolskiej, walczący później na wschodzie: froncie wołyńskim, litewsko-białoruskim, ofensywie kijowskiej czy bitwie warszawskiej 1920 r. – nazywanej „Cudem nad Wisłą”.

W latach II Rzeczypospolitej ks. K. Seichter był członkiem Sejmiku Powiatowego. W parafii wirowskiej zorganizował jeszcze w 1923 r. chór. Nie poszedł na emeryturę, pracował do końca swoich dni. W nekrologach podnoszono jego energię i żywotność umysłu, pogodę ducha oraz pobożność. Na uwagę zasługuje też piękna polszczyzna, którą się posługiwał w mowie i piśmie, czego dowodem może być m.in. spisana na płótnie w 1899 r. informacja dla przyszłych pokoleń umieszczona w kopule na wieży budowanego kościoła. Z innych ciekawostek – wspomnień najstarszych parafian – wiemy, że ks. Karol Seichter miał w kieszeni, zawsze przy sobie, metalowe pudełeczko z tabaką owinięte kolorową chustką. Zażywał jej np. bezpośrednio przed kazaniem, wchodząc na ambonę, a nos zasłaniał wówczas dużą czerwoną lub niebieską chustką. Miał też swoje powiedzonko „dziura w moście” – stosował je np. podczas nauki religii, gdy uczeń nie potrafił poprawnie odpowiedzieć na zadane pytanie lub czegoś zapomniał.

Zmarł w 76. roku życia, 53. roku kapłaństwa, 35. roku posługi duszpasterskiej w parafii wirowskiej – 11 lutego 1927 r. o godzinie 22.15. Pochowany został 15 lutego na cmentarzu w Wirach w okolicy obecnego dworca kolejowego. Prawdopodobnie był to jeden z ostatnich pochówków w tym miejscu. Za proboszczowania ks. Jana Ksyckiego (1919-1990) w latach 1964-1971, szczątki ks. K. Seichtera wraz z pomnikiem przeniesiono na cmentarz przy ul. Poznańskiej – bliżej świątyni, gdzie spoczywa do dziś. Miejsce po dawnym cmentarzu pomiędzy torami a ul. Laskowską pozostawiono jako park, któremu patronuje ks. Karol Seichter. Okolicznościowy kamień informujący ufundowała Rada Sołecka Wir z sołtysem Dominikiem Występskim. Uroczystego poświęcenia dokonał 29 listopada 2015 r. ówczesny proboszcz parafii – ks. kan. Kazimierz Szachowicz.

Z ważniejszych materialnych dóbr, ks. Karol Seichter pozostawił w Wirach zbudowany w 1900 r. murowany kościół oraz dom parafialny postawiony w 1906 r. Wzbogacił ówczesną parafię o trzy kaplice – kościółki w: Żabikowie, Puszczykowie i na Dębcu, gdzie także w 1924 r. otworzył nowy cmentarz przy ul. Samotnej. Jako inspiratora i działacza wielu organizacji żywo zatroskanego nie tylko o naukę i wiarę wśród Polaków żyjących od pokoleń pod pruskim (niemieckim) zaborem, z pewnością zaliczyć go można do wielkopolskich organiczników „Najdłuższej wojny nowoczesnej Europy” przełomu XIX i XX wieku. Niech dla współczesnego pokolenia będzie przykładem i wzorem pracy formacyjnej oraz organizacyjnej wykonywanej dla dobra wspólnego.

– Na bazie: Leszek Wilczyński – „Księża społecznicy w Wielkopolsce 1894-1919” Słownik biograficzny, tom III, pod red. ks. Leszka Wilczyńskiego i Hieronima Szatkowskiego, Gniezno 2008; „Luboń i okolice – dzieje osadnictwa i dziewięciu parafii” Stanisław Malepszak, Luboń 2005; „200 lat oświaty w Luboniu”, Stanisław Malepszak Piotr. P. Ruszkowski, Luboń 2008; „Nasze Wiry” Michał Gryczyński, Poznań 2000; „Lubonianie w Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919” pod red. Piotra Ruszkowskiego i Janusza Karwata, Luboń 2018; Archiwum Państwowe w Poznaniu: księgi meldunkowe miasta Poznań, Urząd Stanu Cywilnego Wiry, księgi parafialne św. Marcina w Poznaniu.

Piotr Ruszkowski – Repozytorium Historyczne Miasta Luboń

Wiktor Cegiołka – Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Komornickiej

Opracowaliśmy kilkaset życiorysów osobowości związanych z naszym miastem.

Przykłady odkrytych i opracowanych przez nas biogramów:

Rocznik Historyczny Lubonia do pobrania w formacie pdf:

Rocznik Historyczny Lubonia t. 6

(Tekst jednolity po zmianach z 29 marca 2019 r.)

I. Postanowienia ogólne

§ 1

1. Stowarzyszenie – zwane dalej w Statucie „Stowarzyszeniem” – nosi nazwę: Stowarzyszenie Kulturalno – Oświatowe „FORUM LUBOŃSKIE”.
2. Patronem organizacji jest August hrabia Cieszkowski
3. Stowarzyszenie posiada osobowość prawną i działa w oparciu o przepisy polskiego prawa, w szczególności Ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach (Dz. U. Nr 20, poz. 104 z późniejszymi zmianami), Ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 z późniejszymi zmianami) oraz postanowień niniejszego Statutu.

§ 2

1. Stowarzyszenie działa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Siedzibą Stowarzyszenia jest miasto Luboń.
3. Stowarzyszenie ma prawo używania znaku graficznego i posługuje się podłużną pieczęcią z napisem: „Forum Lubońskie”.

II. Cele i formy działania Stowarzyszenia

§ 3

1. Celem Stowarzyszenia jest prowadzenie działań na rzecz rozwoju edukacji społeczno – kulturalno – oświatowej i integracji środowiska lokalnego.
2. Cały dochód Stowarzyszenia przeznaczony jest na działalność statutową o charakterze pożytku publicznego

§ 4

Stowarzyszenie realizuje swoje cele głównie poprzez szeroko pojętą działalność organizacyjną, informacyjną, publicystyczną, kulturalną, oświatową, turystyczną i sportową a w szczególności:

1. Upowszechnianie informacji, podtrzymywania tradycji narodowej, pielęgnowania polskości oraz rozwoju świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej;
2. Wydawanie czasopism, biuletynów, książek itd.(w tym zbieranie reklam);
3. Organizowanie imprez, prelekcji, sympozjów, zebrań, wystaw itd. oraz rajdów i wycieczek;
4. Upowszechnianie i ochrona wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także działania wspomagające rozwój demokracji;
5. Tworzenie forum dyskusyjnego dla środowisk opiniotwórczych;
6. Edukacja mieszkańców i kształtowanie opinii społecznej;
7. Działalność wspomagająca rozwój społeczności lokalnej;
8. Wspieranie działalności w zakresie kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i tradycji; gromadzenie pamiątek historycznych, w tym ikonograficznych;
9. Podejmowanie zgodnej z prawem działalności takiej jak: przeprowadzanie badań terenowych, w tym inwentaryzacji obiektów historycznych i zabytkowych, badań naukowych, eksploracyjnych, archeologicznych (głównie badania powierzchniowe) i innych mających na celu ochronę wszelkich śladów i świadectw historii regionów i kraju.
10. Konserwacja, renowacja i digitalizacja (lub inna forma utrwalenia): zdjęć, pamiątek historycznych, mebli, zabytków, eksponatów itp. – głównie obiektów ruchomych (w tym wykonywanie usług).
11. Wzbogacanie kolekcji własnej Stowarzyszenia oraz biblioteki o przedmioty: podarowane, odnalezione w trakcie prowadzonych działań, pochodzące z wymiany lub kupna – sprzedaży, a związanych z Luboniem i okolicą.
12. Prowadzenie działalności gospodarczej w rozmiarach służących realizacji celów statutowych;
13. Współpraca z krajowymi i zagranicznymi organizacjami o tym samym lub podobnym celu działania;
14. Finansowanie działań, których celem jest identyfikacja mieszkańców z miejscem, w którym żyją;
15. Organizowanie i wspieranie działań proekologicznych, ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego;
16. Przeprowadzanie plebiscytów, konkursów i loterii;
17. Podejmowanie inicjatyw politycznych i społecznych, mających na celu wszechstronną pomoc mieszkańcom Lubonia;
18. Upowszechnianie i ochrona praw konsumentów;
19. Działania na rzecz integracji europejskiej oraz rozwijanie kontaktów i współpracy między społeczeństwami;
20. Promocja i organizacja wolontariatu;
21. Przeprowadzanie badań socjologicznych.
22. Kształcenie, m.in. w formach szkolnych, osób dorosłych zainteresowanych uzupełnieniem bądź podwyższeniem swojego wykształcenia lub kwalifikacji w zakresie ogólnym i zawodowym.

III. Członkowie Stowarzyszenia – prawa i obowiązki

§ 5

Stowarzyszenie zrzesza członków zwyczajnych, honorowych i wspierających.

§ 6

Członkiem zwyczajnym może być:

1. Obywatel Polski mający pełną zdolność do czynności prawnych i nie pozbawiony praw publicznych, który złoży pisemną deklarację członkostwa oraz pisemną rekomendację 2 członków i zostanie przyjęty przez Zarząd (wymóg rekomendacji nie dotyczy członków założycieli).
2. Cudzoziemiec mieszkający na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub poza granicami, zgodnie z postanowieniem Statutu obowiązującym obywateli polskich.

§ 7

• Członkiem wspierającym może być każda osoba fizyczna lub prawna, która pragnie pomóc w realizacji celów Stowarzyszenia i złoży stosowną deklarację określającą w niej rodzaj świadczonej pomocy.
• Członek wspierający – osoba prawna – może działać wyłącznie przez swojego przedstawiciela.

§ 8

Członkowie zwyczajni mają prawo do:

1. Uczestniczenia w decydowaniu o kierunkach działania Stowarzyszenia.
2. Biernego i czynnego prawa wyborczego do władz Stowarzyszenia.
3. Korzystania z pomocy Stowarzyszenia w ramach jego statutowych celów.
4. Zgłaszanie wniosków i propozycji do władz Stowarzyszenia.
5. Posiadanie legitymacji i odznaki Stowarzyszenia.

§ 9

1. Honorowym członkiem Stowarzyszenia przysługują prawa członków zwyczajnych, z wyjątkiem czynnego i biernego prawa wyborczego oraz prawa do uczestniczenia w głosowaniach.
2. Honorowi członkowie Stowarzyszenia są zwolnieni od płacenia składek członkowskich.

§ 10

Obowiązkiem członków Stowarzyszenia jest:

1. Przestrzeganie Statutu i innych aktów ustanowionych przez Stowarzyszenie.
2. Czynne uczestnictwo w pracach Stowarzyszenia.
3. Uiszczanie składek członkowskich w terminach ustalonych przez Zarząd i wysokości przyjętej przez Walne Zgromadzenie.

§ 11

Członkostwo w Stowarzyszeniu ustaje na skutek:

1. Wystąpienia – złożenia pisemnej rezygnacji przez członka Stowarzyszenia.
2. Wykreślenia w przypadku:
3. utraty pełnej zdolności do czynności prawnych,
4. pozbawienia praw obywatelskich,
5. śmierci członka.
6. Wykluczenia, którego ważną przyczyną jest:
7. uporczywe nie wywiązywanie się z podstawowych obowiązków członkowskich,
8. zaleganie z opłacaniem składek członkowskich przez okres jednego roku,
9. wykorzystywanie funkcji w Stowarzyszeniu do uzyskiwania nieuzasadnionych korzyści materialnych.
10. Uchwałę o wykreśleniu lub wykluczeniu członka podejmuje Zarząd większością 2/3 głosów członków obecnych na zebraniu.
11. Osobom wykreślonym lub wykluczonym przysługuje prawo wniesienia odwołania za pośrednictwem Zarządu do Walnego Zgromadzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o wykreśleniu lub wykluczeniu.

IV. Władze Stowarzyszenia i jego organizacja

§ 12

Władzami Stowarzyszenia są:

1. Walne Zgromadzenie,
2. Komisja Rewizyjna,
3. Zarząd.

§ 13

Komisja Rewizyjna i Zarząd wybierane są na okres kadencji, która trwa 4 lata.

§ 14

Uchwały władz Stowarzyszenia zapadają w głosowaniu jawnym zwykłą większością głosów, przy czym kworum stanowią wszyscy członkowie Stowarzyszenia obecni na zebraniu.

§ 15

1. Walne Zgromadzenie jest najwyższą władzą Stowarzyszenia.
2. W Walnym Zgromadzeniu biorą udział:
3. z głosem stanowiącym – członkowie zwyczajni,
4. z głosem doradczym – członkowie wspierający i honorowi.
5. Walnemu Zgromadzeniu przewodniczy Prezes Stowarzyszenia lub osoba spośród Zarządu bądź Komisji Rewizyjnej przyjęta przez Walne Zgromadzenie.
6. Zwyczajne Walne Zgromadzenie zwołuje Zarząd, nie rzadziej niż raz w ciągu roku, powiadamiając członków pocztą tradycyjną, elektroniczną, telefonicznie lub w innej zwyczajowo przyjętej formie o terminie i porządku obrad co najmniej na 7 dni przed planowanym posiedzeniem.
7. Nadzwyczajne Zgromadzenie zwołuje Zarząd z własnej inicjatywy, bądź na pisemny wniosek Komisji Rewizyjnej lub dziesięciu członków Stowarzyszenia, w którym to wniosku proponują termin oraz porządek obrad.

§ 16

Do kompetencji Walnego Zgromadzenia należy:

1. Podejmowanie uchwał o kierunkach działania Stowarzyszenia.
2. Zatwierdzanie sprawozdań Zarządu i Komisji Rewizyjnej.
3. Udzielanie absolutorium Zarządowi.
4. Określenie wysokości składek członkowskich oraz sposobu ich płatności.
5. Dokonywanie zmian w statucie Stowarzyszenia.
6. Nadawanie godności członka honorowego.
7. Decydowanie o rozwiązaniu Stowarzyszenia.
8. Wybór i odwołanie władz Stowarzyszenia oraz określanie ich liczebności.
9. Powoływanie biura (zakładu) prowadzącego działalność gospodarczą na rzecz Stowarzyszenia.
10. Uchwalanie regulaminu pracy Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia.
11. Uchwalanie budżetu Stowarzyszenia.
12. Rozpatrywanie odwołań w sprawach członkowskich.

§ 17

1. Zarząd Stowarzyszenia wybierany jest w liczbie co najmniej 3 osób przez Walne Zgromadzenie w głosowaniu tajnym spośród nieograniczonej liczby kandydatów zgłoszonych pisemnie przez członków Stowarzyszenia.
2. W drodze odrębnego głosowania spośród członków Zarządu wybierany jest Prezes Zarządu Stowarzyszenia.
3. Prezes kieruje pracami Zarządu oraz reprezentuje Stowarzyszenie na zewnątrz.
4. Zarząd działa w oparciu o regulamin pracy Zarządu uchwalony przez Walne Zgromadzenie.

§ 18

1. Oświadczenie woli w imieniu Stowarzyszenia składają wspólnie prezes Stowarzyszenia wraz z jednym z członków Zarządu.
2. Dla zaciągania zobowiązań w związku z działalnością gospodarczą, oświadczenia woli mogą składać: dyrektor biura na zasadzie specjalnie udzielonego pełnomocnictwa przez Zarząd wraz z wyznaczonym przez Zarząd członkiem Zarządu.
3. Oświadczenia woli wymagają pisemnej zgody na dokumencie.

§ 19

1. Do kompetencji Zarządu Stowarzyszenia należy:
2. prowadzenie bieżących spraw Stowarzyszenia, w tym nadzór nad prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą,
3. zatrudnianie dyrektora biura (zakładu) i innych pracowników,
4. ustalanie ogólnych wytycznych co do zasad wynagradzania obowiązujących w Stowarzyszeniu,
5. powoływanie klubów i sekcji tematycznych,
6. składanie oświadczeń woli w imieniu Stowarzyszenia,
7. realizacja postanowień Walnego Zgromadzenia oraz Komisji Rewizyjnej,
8. zwoływanie Walnego Zgromadzenia oraz przygotowanie porządku obrad i projektów uchwał,
9. przyjmowanie w poczet członków Stowarzyszenia,
10. stwierdzanie ustania członkostwa w Stowarzyszeniu,
11. przedstawianie sprawozdań ze swej działalności Walnemu Zgromadzeniu oraz Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia.
12. Zarząd kieruje działalnością Stowarzyszenia oraz zarządza jego majątkiem.
13. Każdego roku, nie później niż w terminie określonym ustawą, Zarząd zobowiązany jest złożyć sprawozdanie, na podstawie którego Walne Zgromadzenie udzieli mu absolutorium.
14. Nieudzielenie absolutorium stanowi podstawę do odwołania Zarządu przed upływem kadencji.
15. Zarząd może być odwołany przed upływem kadencji na wniosek Komisji Rewizyjnej uzasadniony brakiem prawidłowej realizacji zadań.

§ 20

1. Komisja Rewizyjna wybierana jest w liczbie od 3 do 5 osób przez Walne Zgromadzenie w głosowaniu tajnym.
2. Członkiem Komisji Rewizyjnej nie może być członek Zarządu.
3. Komisja Rewizyjna wybiera ze swego grona przewodniczącego, który ją reprezentuje na zewnątrz.
4. Do kompetencji Komisji Rewizyjnej należy:
5. bezpośrednia kontrola całokształtu działalności Stowarzyszenia ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki finansowej,
6. przedstawianie Walnemu Zgromadzeniu wniosków o odwołanie Zarządu przed upływem kadencji,
7. przedstawianie Walnemu Zgromadzeniu wniosków o udzielanie Zarządowi absolutorium.
8. Komisja Rewizyjna działa w oparciu o regulamin uchwalony przez Walne Zgromadzenie.

§ 21

W przypadku ustąpienia w czasie kadencji członków władz Stowarzyszenia, władzom tym przysługuje prawo kooptacji spośród osób, które otrzymały na Walnym Zgromadzeniu kolejno największą liczbę głosów. Gdyby udział dokooptowanych miał przekroczyć połowę statutowego składu władz, Zarząd zwołuje Walne Zgromadzenie.

V. Biuro (Zakład) Stowarzyszenia

§ 22

1. Biurem (zakładem) kieruje dyrektor zatrudniany przez Zarząd Stowarzyszenia.
2. Biuro (zakład) Stowarzyszenia powoływane jest przez Walne Zgromadzenie w celu prowadzenia działalności Stowarzyszenia.
3. Pracownicy i społeczni członkowie biura muszą być członkami Stowarzyszenia.
4. Dyrektorem może być członek Stowarzyszenia.
5. Dyrektor biura, w miarę potrzeb, ma możliwość zatrudniania pracowników w celu realizacji zadań.

§ 23

1. Kluby i sekcje tematyczne powołuje, w miarę potrzeb, Zarząd Stowarzyszenia.
2. Kluby i sekcje są jednostkami organizacyjnymi Stowarzyszenia powołanymi do organizowania i prowadzenia działalności w określonej dziedzinie programowej.
3. Kluby i sekcje działają w oparciu o regulamin wewnętrzny zatwierdzony przez Zarząd Stowarzyszenia.

VI. Majątek Stowarzyszenia

§ 24

Majątek Stowarzyszenia stanowią nieruchomości, ruchomości i fundusze.

§ 25

Do realizacji zadań Stowarzyszenia pozyskuje się fundusze i inne składniki majątkowe z tytułu:

1. Składek płaconych przez członków Stowarzyszenia.
2. Spadków, zapisów i darowizn przekazywanych na rzecz Stowarzyszenia przez osoby fizyczne i prawne z kraju i zagranicy.
3. Dotacji i subwencji.
4. Przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
5. Wpływów z ofiarności publicznej oraz dobrowolnych świadczeń osób wspierających.

VII. Postanowienia końcowe

§ 26

1. Uchwały Walnego Zgromadzenia dotyczące zmian Statutu, uszczuplenia majątku lub rozwiązania Stowarzyszenia przyjmuje się większością 2/3 głosów, przy obecności co najmniej połowy członków uprawnionych do głosowania.
2. W przypadku braku kworum w pierwszym terminie, po 15 minutach zwoływane jest drugie Walne Zgromadzenie, na którym kworum stanowią wszyscy obecni członkowie Stowarzyszenia uprawnieni do głosowania.
3. W przypadku podjęcia uchwały o rozwiązaniu Stowarzyszenia, Walne Zgromadzenie podejmuje decyzje o przeznaczeniu majątku Stowarzyszenia.

§ 27

W sprawach nieuregulowanych statutem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – „Prawo o stowarzyszeniach”.

Pobierz Statut Stowarzyszenia Kulturalno – Oświatowego „Forum Lubońskie”

-> Deklaracja członkowska

Książki wydane przez Stowarzyszenie Forum Lubońskie.

Lubonianie w Powstaniu Wielkopolskim

Lubonianie w Powstaniu Wielkopolskim

Rocznik Historyczny Lubonia t. 1

Rocznik Historyczny Lubonia t. 1

---

Rocznik Historyczny Lubonia t. 2

Rocznik Historyczny Lubonia t. 2

---

Rocznik Historyczny Lubonia t. 3

Rocznik Historyczny Lubonia t. 3

---

Rocznik Historyczny Lubonia t. 4

Rocznik Historyczny Lubonia t. 4

---

Rocznik Historyczny Lubonia t. 5

Rocznik Historyczny Lubonia t. 5

---

Rocznik Historyczny Lubonia t. 6

Rocznik Historyczny Lubonia t. 6

---

Rozdział 1 – REPOZYTORIUM HISTORYCZNE MIASTA LUBOŃ

Rozdział 2 – 100 LAT OBECNOŚCI SIÓSTR SŁUŻEBNICZEK MARYI W LUBONIU-ŻABIKOWIE

Rozdział 3 – LUBOŃ W ARCHIWALIACH BIBLIOTEKI KONGRESU USA

Rozdział 4 – EKLEZJALNY WALOR PROCESU BEATYFIKACYJNEGO SŁUGI BOŻEGO KS. STANISŁAWA STREICHA

Rozdział 5 – ŻOŁNIERZE WRZEŚNIA 1939 R.

Rozdział 6 – KATYŃCZYCY Z LUBONIA

Rozdział 7 – KONSEKROWANI Z LUBONIA

Rocznik Historyczny Lubonia t. 7

Rocznik Historyczny Lubonia t. 7

---

Błogosławiona krew

Błogosławiona krew

---

200 lat oświaty w Luboniu

200 lat oświaty w Luboniu

---

Luboń i okolice

Luboń i okolice

---

Wademekum Lubońskie

Wademekum Lubońskie

---

Błogosławiony Edmund Bojanowski

Błogosławiony Edmund Bojanowski

---

Żabikowo Dzieje wsi i Fundacji

Żabikowo Dzieje wsi i Fundacji

---

Wykopaliska archeologiczne w Luboniu

Wykopaliska archeologiczne w Luboniu

---

Mapka Trasy dydaktyczno-rowerowej Luboń-Puszczykówko

Mapka Trasy dydaktyczno-rowerowej Luboń-Puszczykówko

---

Parafia św. Jana Bosko na tle historii Lubonia

Parafia św. Jana Bosko na tle historii Lubonia

---

50 lat Lubońskiego Klubu Sportowego

50 lat Lubońskiego Klubu Sportowego

---

Odnajdujemy i badamy ciekawe obszary miasta

Walczymy o uszanowanie i rewitalizację ważnych historycznie miejsc. Podjęliśmy działania, by dworek hr Augusta Cieszkowskiego przekształcić w luboński Instytut Historyczny z muzeum.

Archiwalne numery „Wieści Lubońskich” można pobrać z zasobów Wielkopolskiej Biblioteki Cyfrowej.

Wydania od roku 2016 dostępne także w serwisie Issue: